fase 1
one minute short & pitch
inspiratie
belofte van pisa: muziek
Schaduw
ik ben een schaduw
leerde al vroeg te verdwijnen
geruisloos te bestaan
En verdwijn
In het hulst van de nacht
zeg het me
had je hem liever gehouden?
wees eerlijk
ik ben al hard
en kan toch niet meer vallen
ze hebben gelogen
scherven brengen geen geluk
In het donker
zoek ik geborgenheid
daar waar ik het nooit zal vinden
ik wil je hard vastpakken
door elkaar schudden
en zeggen:
"ik ben hier. nu. zie me"
maar de afstand voelt te ver
en ik ben bang
ik zoek je hand
mijn hand
die je wegwuift
als je eindelijk eens naast mijn bed staat
ik wil eens heel hard roepen
maar ik draai me om
en rol verder in mijn hol
Podcast Marieke Lucas Rijneveld (13.08): "bij ons thuis was altijd veel verdriet. niet dat het altijd aanwezig was, maar het was wel altijd voelbaar. ik was als kind al heel gevoelig. ik kon aan de rug van mijn moeder al zien hoe zij zich voelde... als ik ergens binnenkom, en dat is nog steeds wel, peil ik nog steeds hoe iedereen zich voelt. dat komt bij mij gelijk binnen. dat had ik als kind al en het is best moeilijk als daar niet over wordt gepraat; bijvoorbeeld, 'ik voel me vandaag niet zo fijn, maar dat ligt niet aan jou'.  dus ik denk dat ik als kind een soort schuld op me had genomen en heel snel het idee heb van; het komt door mij dat ze zich zo voelen, omdat je het niet helemaal begrijpt. omdat het niet uitgesproken werd."
"het is iets dat groter en anders wordt met de jaren. als kind is het vaak het verdriet van je ouders. het wordt niet echt gezien als ook jouw verdriet. zo'n verlies is ook mijn verlies, maar ik heb dat nooit zo gevoeld." 
Nu
mijn adem volgt een ander tempo
en klanken veranderen in hijgen
slechts een ademhaling als de wind
in en uit, en ik probeer het te pakken
zo vluchtig als een traan
rollend over mijn wang
mijn vinger traceert de weg over mijn huid
maar voelt slechts wegsmeltende vochtigheid
als een slak over het asfalt

je ziet het verleden, maar Nu is verder
en zit vast in een put
de muren te glibberig om aan vast te grijpen
om nooit aan te treffen in een vaste vorm
als de dooi, over te vloeien
van de ene staat in de volgende
smeltend ijs
mijn ijzers krassend op het ijs
maar zwaartekracht duwt te hard
en ik val van de ene staat in de andere
onzekerheid van de tussenfase
zwemt verder in het vloeibare
maar met ijzers aan mijn voeten blijf ik
verloren achter, snakkend naar adem
zoekend naar licht of donker
afhankelijk van de neerslag
niet goed opgelet, was op zoek
naar jou en mij
wat mijn handen uitglipte
het wak in
maar ik kan niet bestaan
zonder zuurstof
Misschien een hele minuut
een hele minuut waarin wij samen zijn
een innige omhelzing
tot mijn longen beginnen te kloppen
en naar de oppervlakte beweeg
om snel adem te halen en je dan alweer te hebben verloren
zoekend in het donker
alweer levend in het verleden
waar wij samen waren 

You may also like

Back to Top