van 2020 tot nu (tegengestelde chronologische volgorde, bovenaan het recentste jaar)
2022
maart
tuur zou 18 geworden zijn dit jaar. hoe zou hij eruit zien? wat zouden zijn hobby's zijn? 
we herdenken zijn verjaardag met familie. groene taart, vrouwenmantel, zoals de traditie. 
april
op een oude cd van oma miek stonden beelden van de begrafenis. grote delen ervan had ik nog nooit gezien. maria vertelde over hoe tuur dood is gegaan. kinderen lieten het circusdoek zweven, zodat de ballonnen op en neer deinsden. 
het script begint steeds meer vorm te krijgen. afgelopen week spraken maaike en ik met cecilie levy, die ons waardevolle feedback op het script gaf. sindsdien zit ik er weer helemaal in en begint het allemaal wat meer vorm te krijgen. 
het hele proces gaat langzaam, maar ik zie nu ook dat dat soms beter is. als de film nu al af was geweest waren de ideeen veel minder sterk geweest. ik herken mezelf niet meer in het meisje die dit project begon. het voelt als jaren geleden. zo kwetsbaar, breekbaar, ik herken mezelf er niet meer in. 
2021
februari
Maaike doet mee aan het project. Zelf heeft ze voor haar afstuderen op de Rietveld de stopmotion film MAARTEN gemaakt. Ze werkt nu als freelancer, maar is blij om haar passie weer te kunnen uitoefenen. Ik bezoek haar regelmatig in Noord.
april 
de cinecrowd is gelanceerd en wordt toegejuicht. de donaties lopen snel op en het bericht over de actie verspreid zich als een lopend vuurtje. het geeft me vertrouwen. met dit geld beginnen we in de 5A.M. studio aan de animatie. het is fijn om weer met mijn handen bezig te kunnen zijn. 
juli
ik ga fietsen. fietsen om het project te verwerken, te herbeleven hoe mijn reis is geweest na het overlijden van tuur. twee weken lang zit ik op de fiets en ik voelde me vrij. het was geen diepzinnige ervaring, waarin ik reflectiewerk verrichtte en stilstond bij het project, maar puur en alleen bezig zijn met wat zich op dat moment aandiende. na twee weken kwam ik aan in valloire, mijn eindbestemming, en was ik verenigd met mijn familie. 
na deze reis merkte ik dat er iets niet goed voelde. de afgelopen maanden was er tegenzin ontstaan richting het project. ik besefte me, na een gesprek met mijn moeder in een franse bakker, dat het project niet meer 'eigen' voelde. het werken in de studio voelde wat te gestructureerd, te weinig onderzoekend en ondervindend. na de vakantie zouden maaike en ik het proces oppakken in haar tuinhuis. 
2020
september 
Ik was 19 jaar en worstelde al jaren met mijn hoofd. Mijn therapeuten verwezen soms naar de gebeurtenissen in mijn jeugd, maar ik was bang, denk ik. Ze proberen alleen maar onjuiste verbanden te leggen, vertelde ik mezelf. Zo vermeed ik het gesprek of was er simpelweg niet klaar voor.
Op de kunstacademie vond ik een gevoel van waarde in mezelf en wat ik doe. Na een jaar op de Rietveld academie begon ik in Rotterdam. September 2020, eerste project: "the unknown"; onderzoek een onbekend deel van jou. 
Zo stond ik oog in oog met wat ik al die jaren had weggedrukt. Ik had het gevoel het nu eindelijk te moeten en willen aanpakken. Dus begon ik mijn project "kleine broertjes gaan niet dood". 
In mijn boekjes hou ik mijn bevindingen, concepten, chaos bij. 
Ik durfde de onderzoeksvraag eerst niet over mezelf te laten gaan; te veel in het middelpunt. Ik zat ergens nog in mijn comfort zone, maar stapte eruit met het stellen van de vraag: "Wat was de impact van zijn dood op mij?" Deze vraag bleef evolueren, maar ik stelde mezelf daarin wel centraal, iets wat ik eng vond. Daarmee bestempelde ik mijn verlies als valide en trok ik mijn bestaande overtuigingen in twijfel. Is het inderdaad niet erg als je "pas" vier jaar oud was? Voor de ouders is het toch veel erger? 
Ben ik er wel doorheen gefietst? 
november
Na 6 weken werd er van de academie een eindproduct verwacht. Ik voelde onrust, moest ik dan alle vragen al beantwoord hebben? Zijn er wel antwoorden? En na 15 jaar vermijden heb ik het hoofdstuk voor het eerst geopend, moet ik alles dan weer terug in de doos stoppen?
Ik was nog niet klaar.
Dus besloot ik door te blijven gaan, mezelf de tijd en ruimte te gunnen om het aan de hand van een langere documentaire te onderzoeken. Er was een vuurtje in mijn binnenste gaan vlammen van urgentie. Ik was niet de enige die rondliep met de vooroordelen van het broertje of zusje zijn van een overleden kind. Mijn verhaal zou andere mensen misschien wel kunnen helpen. Maar ik wist wel dat ik hulp nodig had. 

Meer van dit project

Back to Top